Waar de Zeiss Loxia 2/35 kan rekenen op uiteenlopende gebruikersrecensies, van zeer enthousiast tot uiterst kritisch, daar wordt de Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar unaniem geprezen om zijn degelijke bouwkwaliteit en fenomenale scherpte. En net als de Zeiss Loxia is ook deze Voigtländer gemaakt voor de liefhebber van het echte vakwerk.

Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar - Sony A7 III
Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar – Sony A7 III

In zekere zin zijn de Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar en de Zeiss Loxia 2/35 uit hetzelfde hout gesneden, of beter gezegd: uit hetzelfde metaal en glas. Want ze delen niet alleen de grondstoffen waaruit ze opgebouwd zijn, maar ook de techniek van het met de hand scherpstellen en instellen van de lensopening (diafragma). De grootste gemene deler is echter dat beide objectieven geproduceerd worden door Cosina in Japan. En dat bedrijf levert kwaliteit en vakmanschap van de hoogste orde. Neem de Voigtländer in de hand en je wordt getroffen door het forse gewicht van dit in omvang en lengte bescheiden lensje. Draai je aan de scherpstelring of de diafragmaring, dan voel je: hier heb je een oerdegelijk precisie-instrument in je handen. De lensring draait boterzacht rond met exact de juiste weerstand en de diafragmaring laat fijne mechanische klikjes horen en voelen. Je weet: dit is een heel goed stuk gereedschap. Het maakt de forse prijs begrijpelijk, zelfs zonder ook nog maar één foto gemaakt te hebben.

De Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar wordt geleverd met drie lensdoppen, een voor de achterzijde en twee voor de voorzijde. En dan valt al iets eigenaardigs op: de lensdop met de kleinste diameter is bedoeld voor de lens zonder zonnekap en de lensdop met de grootste diameter plaats je op de zonnekap indien die erop geschroefd zit. En met dat schroeven is ook al iets geks aan de hand. De zonnekap wordt dus niet op de lens geklikt middels een bajonetsluiting, maar geschroefd in het schroefdraad waarin je gewoonlijk je filters schroeft. Schroef je nu een filter op je objectief, dan kun je de zonnekap daar niet meer kwijt. Om de zonnekap alsnog te plaatsen gebruik je het schroefdraad aan de buitenzijde van het filter. Dit klinkt ingewikkeld, maar het werkt en is misschien wel old school. Schroef je de zonnekap daarna weer los, dan is de kans groot dat je daarmee ook je filter losschroeft, omdat het in de zonnekap blijft zitten. Laten we zeggen dat dit de lens een zeker gebruikskarakter geeft. Het is apart, maar uiteindelijk niet heel hinderlijk. Minder storend dan een bajonetsluiting die al te makkelijk losgaat, zoals bij de zonnekap van de Zeiss Loxia 2/35 het geval is. Hoe het ook zij, het makkelijkst is het om de zonnekap er maar permanent op te laten zitten. Het objectief wordt er iets langer van, maar heel veel ruimte in de lenzentas neemt hij nog steeds niet in.

De Voigtländer laat zich makkelijk op de camera plaatsen en weer van de camera losnemen. Er is voldoende grip te vinden voor je vingers op de lenskoker om hem linksom of rechtsom te draaien. Eenmaal op de camera vastgezet wijst de bediening zich vanzelf, zeker als je alle ins & outs van de Sony A7 III (en vergelijkbare camera’s uit de A7- en A9-serie van Sony) kent. Er is geen autofocus, je mag het allemaal zelf doen, zoals men dat vroeger deed toen camera’s vooral mechanisch waren en niet elektronisch. Het scherpstellen gaat kinderlijk eenvoudig met de in de Sony A7 ingebouwde automatische vergroting van het beeld in de zoeker. Eventueel roep je de hulp in van de functie focus peaking, maar echt nodig vind ik dit niet. De lens is in zoverre wel modern, dat hij de exif-data communiceert met de camera. En dat is dan weer prettig voor het bewerken van de foto’s op de computer (in mijn geval met Darktable, RawTherapee en GIMP). Ook sluitertijd en ISO-waarde kun je nog steeds laten bepalen door de automaat van de camera.

De foto’s

Op vakantie kan het je wel eens gebeuren dat je met je simpele broekzakcamera of telefoon in een weergaloos landschap staat en denkt: Jammer dat dit op de foto niet tot zijn recht komt. Je klikt een paar keer en inderdaad: saaie kiekjes. Daar hoef je je met een lens als de Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar geen zorgen over te maken. Wat je ziet en indruk op je maakt, wordt ook exact zo geregistreerd. Kleuren, sfeer, wijdsheid of detail, het komt er allemaal op, zoals de foto van het IJ in Amsterdam bij opkomende mist bewijst. Door het grijzige herfstlicht lijkt de foto niet echt scherp te zijn, maar niets is minder waar. Bij 100% crop is de naam Crystal Bach op het achterste cruiseschip te lezen en ook is te zien dat hij in Valletta op Malta is geregistreerd. Ook de rode letters van het Mövenpick Hotel blijken bij nadere beschouwing scherp. Klik op onderstaand detail voor de hele foto.

Crystal Bach - Valletta (detail vergroot naar 200%)
Crystal Bach – Valletta (detail vergroot naar 200%)

Toch koop je een lens niet uitsluitend om zijn scherpte, maar ook om een bepaald karakter. Noem het persoonlijkheid. De lenzen van Leica zijn er beroemd om en ook Zeiss heeft de faam lenzen met een typisch en voor sommigen herkenbaar karakter te maken. Ik was nieuwsgierig of dit ook voor deze Voigtländer zou gelden. En hoewel ik iets minder eigenheid waarneem dan bij de met de Zeiss Loxia genomen foto’s, ben ik met een foto als genomen van het IJ heel tevreden. Het zullen ook de mistige omstandigheden zijn, vermoed ik. Want andere foto’s, die bij blauwe hemel en in hard licht zijn genomen, tonen iets minder karakter. Ze laten wel de ongekende scherpte en heldere, volle kleuren zien waar menig reviewer en forumdeelnemer niet over uitgepraat raakt. De kwaliteit van de Voigtländer kan zich meten met en doet in bijna niets onder voor een ca. 6.500 euro duurdere 50mm lens van Leica (de Leica APO-Summicron-M 50mm f/2 ASPH) met dezelfde brandpuntsafstand en lenstechnologie, zo stelden sommige reviewers vast. Zelf heb ik zo’n Leica uit de M-serie met genoemde lens niet, dus de vergelijking kan ik niet maken, maar indrukwekkend zijn de eerste resultaten wel. Zie hier een aantal voorbeelden (animatie).

Amsterdam - Tolhuisweg
Amsterdam - Tolhuistuin
Amsterdam - Ranonkelkade
Amsterdam - Veldbiesstraat
Amsterdam - Veldbiesstraat
Amsterdam - Internetstraat
Amsterdam - Zesde Vogelstraat
Amsterdam - Pontplein
Diemen - A1
Diemen - A1
Amsterdam - Mauritskade
Amsterdam - Amsteldijk
Amsterdam - Buikslotermeerdijk
Amsterdam - Buiksloterweg
Amsterdam - Tolhuisweg
Amsterdam - Tolhuistuin
Amsterdam - Ranonkelkade
Amsterdam - Veldbiesstraat
Amsterdam - Veldbiesstraat
Amsterdam - Internetstraat
Amsterdam - Zesde Vogelstraat
Amsterdam - Pontplein
Diemen - A1
Diemen - A1
Amsterdam - Mauritskade
Amsterdam - Amsteldijk
Amsterdam - Buikslotermeerdijk
Amsterdam - Buiksloterweg
previous arrow
next arrow
 

Grotere afbeeldingen

De foto’s zijn in groter formaat te zien op kamafotos.nl. Browservenster zo groot mogelijk maken, eventueel met functietoets F11. Klikken op de foto’s voor een nog groter formaat (alle foto’s met de Voigtländer genomen).

Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar vs. Zeiss Loxia 2/35

Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar vs. Zeiss Loxia 2/35
Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar vs. Zeiss Loxia 2/35

Zowel Voigtländer als Zeiss zijn van oorsprong Duitse merken met een lange traditie van vakmanschap, maar de Voigtländer 50mm F2 APO-Lanthar en de Zeiss Loxia 2/35 worden beide door Cosina in Japan gemaakt. Beide hebben dan ook een overeenkomstige bouwkwaliteit die hoog is. Er zijn overeenkomsten, maar ook verschillen. De Voigtländer is enorm scherp en helder, de Zeiss Loxia oogt net een fractie minder scherp en produceert op veel foto’s een satijnige glans die je zou kunnen omschrijven als een artistiek karakter. En die mij bijzonder goed bevalt. Natuurlijk verschillen ook de brandpuntsafstanden: 50 mm vs. 35 mm. Dat bepaalt dat je met de Zeiss Loxia net een wat wijdser beeld krijgt en dat je wat minder vaak een paar stappen achteruit hoeft te doen om alles goed in beeld te krijgen. Evengoed zijn beide bijzonder geschikt voor straatfotografie. Mensen, gebouwen, stadsgezichten. Landschappen ook. Het gaat bij deze objectieven om nauwkeurig en handmatig scherpstellen en scherptediepte bepalen. Een voorkeur voor één van de lenzen heb ik (nog) niet, ik vind ze allebei prachtig.

Alle foto’s © Hans Konings / KAMA Systems Amsterdam