Wat is dat toch met Guzzi’s? Je stapt erop en onmiddellijk voel je je ermee vertrouwd. Alsof je een oude vriend tegenkomt.

Moto Guzzi Griso 1100
Moto Guzzi Griso 1100


Ik moet haast wel een echte Guzzi-man zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben gek op mijn Voxan Roadster. Al een jaar of drie verklaar ik iedereen voor gek die er destijds niet eentje gekocht heeft. Maar soms heb ik zin om even heel erg ontspannen en vooral ook onthaast de oude draad weer op te pakken en trek dan de Moto Guzzi V50 III (ex Polizia) uit 1985 (ofzo) tevoorschijn en rij ermee weg alsof ik nooit een andere fiets gehad had. Zo vertrouwd, zo gemakkelijk. Zo confortabel ook.

Good old friends

Hetzelfde overkwam mij toen ik in 2001 een proefrit met de V11 Le Mans reed en in 2005 een langere tocht met de Breva 1100. Heerlijke fietsen, onmiskenbaar Moto Guzzi met dat karakteristiek draaiende motorblok, de luchtgekoelde 90° V-twin die je voelt werken tussen je knieën en onder je voeten, maar die nooit onder grote spanning staat, die heel gemakkelijk toeren draait zonder hinderlijk te trillen. Het blok voelt altijd perfect in balans. Het bewijs daarvan zijn de trillingsvrije spiegels. Bij welk toerental dan ook.

Moto Guzzi Griso 1100
Moto Guzzi Griso 1100

En zo ook weer de Griso 1100. Met ca. 350 km op de klok gloednieuw, nog lang niet ingereden natuurlijk, prachtig Italiaans rood, lang en laag silhouet, breed stevig stuur en met als opvallende stijlkenmerken de zijdelings tegen het motorblok gemonteerde oliekoeler aan de rechterkant en de enorm breed uitlopende enkelvoudige uitlaatdemper aan de linkerkant. Het stoere uiterlijk doet eerder denken aan een boulevard-cruiser pur sang dan aan een serieuze rijmachine. Zo’n model waarvoor je armen ongeveer twee keer zo lang moeten zijn als je benen. Totdat je in het zadel plaatsneemt, je voeten op de steunen zet en het stuur beetpakt. He, dit voelt gelijk weer goed. En bij de eerste meters rijden weet je het: dit is een Guzzi van de goede soort. Je rijdt ermee weg of je nooit anders gedaan hebt. Straat uit, verkeerspleintje rond en bij het stoplicht gelijk de rij wachtende auto’s voorbij en vooraan gaan staan. Bij groen licht als eerste weg en meters maken. Niet meer dan 4000 t/m, want deze motor is gloednieuw. Maar al snel wordt duidelijk dat dit zo’n fiets is waarmee je de hele stad in de eerste en tweede versnelling kan rondrijden. Schakel je door naar drie, dan dien je op je hoede te zijn voor flitskasten en laserpistolen. Je rijdt dan al gauw 70 à 80 km/u.

Moto Guzzi Griso 1100
Moto Guzzi Griso 1100

En iedereen maar kijken: voetgangers op straat, andere motorrijders, ja zelfs automobilisten steken vanachter hun raampjes de duim omhoog. De Griso 1100 raakt een gevoelige snaar. Wat wil je ook? De rode aankleding geeft de Griso 1100 het voorkomen van een uit de kluiten gewassen nachtclubportier met een strak gesneden entertainment-jasje. Alles lijkt te zeggen: Zie mij maar! En hij klinkt ook goed. Vergeleken met de Breva 1100 van 2005 lijkt hij mechanisch iets stiller te draaien. De koppeling (met droge platen) bij vrijstand of ontkoppeld rinkelt wat minder prominent, zo lijkt het. En ook het gebrom uit het motorblok wat mij destijds bij de Breva 1100 opviel, hoor ik nu minder. Het uitlaatgeluid daarentegen is nog even vertrouwd als altijd. Wel goed gedempt natuurlijk, wat dat vereist de wet nu eenmaal.

Klimaatverandering? Niet vandaag!

Anderhalve maand lang liet de veronderstelde klimaatverandering zich van zijn beste kant zien door record na record te breken voor wat betreft temperatuur en zonneschijn, maar uitgerekend de dag waarop ik de Griso 1100 meekreeg, waaide het fors en kwam de regen gestaag naar beneden bij een temperatuur van 13 graden. Geen ideaal weer om de koersvastheid van de banden tot het uiterste te testen. Wat restte, was een niet al te lang ritje door de stad richting IJburg en een stukje over de buitenweg en de snelwegen rond Amsterdam om een idee te krijgen van wat deze motor onder betere omstandigheden voor pret zou bieden. En dat beloofde heel veel. Zolang je maar geen hogere kruissnelheden van om en nabij de 140 km/u ambieerde, want dan bleek het stuur toch wat te breed en de zitpositie teveel rechtop om de rijwind langdurig te trotseren. Een iets smaller stuur en een windschermpje zouden dan mijn opties zijn.

Moto Guzzi Griso 1100
Moto Guzzi Griso 1100

Maar voor het overige reed de Griso 1100 heerlijk ontspannen en stabiel over de wegen en door de bochten. Met groot gemak had ik de fiets onder controle, juist ook in het drukke stadsverkeer waar men vaak tussen rijen auto’s door manoevreert of waar een plotselinge uitwijkmanoevre gevraagd wordt als er onverwachts fietsers door rood gaan of auto’s van baan verwisselen. Moto Guzzi is alweer een paar jaar van het beroemde integrale remsysteem afgestapt, maar wat daarvoor in de plaats kwam, geeft onder alle omstandigheden het volle vertrouwen op tijd stil te staan zonder rare capriolen als een loskomend of wegglijdend achterwiel.

Moto Guzzi Griso 1100
Moto Guzzi Griso 1100

Ondertussen begon het water door de naden van mijn regenbroek te sijpelen. Hoe was het met mijn digitale camera? En met de mobiele telefoon? Gauw naar huis om deze apparaten veilig te stellen en ook om af te wachten of de regen misschien even wat zou minderen.

Vertrouwde techniek, moderne techniek

Ondertussen maar even wat technische gegevens op een rijtje: Motor? De bekende luchtgekoelde 90° V-twin, waarbij de koeling voor een deel wordt bijgestaan door de fors ogende oliekoeler aan de rechterzijde van het blok. 1100 cc betekent in werkelijkheid een cilinderinhoud van 1064 cc en het vermogen wordt opgegeven voor 88 pk. Natuurlijk is daar de bekende cardanaandrijving, die, gelijk bij de Breva 1100 en de Norge, door de enkelzijdige wielophanging loopt, ondersteund door een aan twee zijden scharnierende reactiestang, volgens een door Moto Guzzi gepatenteerde methode, CA.R.C genaamd, wat staat voor Cardano Reattivo Compatto. Het drooggewicht wordt opgegeven voor 227 kg.

Geen vederlichte fiets, maar wat er zich aan eventuele kilo’s laat voelen bij het heen en weer manoevreren met het voetje of met de fiets lopend aan de hand, verdwijnt direct bij het eerste krap draaiende verkeerspleintje. En zoals die immer vriendelijk lachende nachtclubportier je een schop onder de kont de straat op kan geven, zo krijg je ook van de Griso 1100 een enorme duw voorwaarts wanneer je het gas opendraait. En het maakt niet uit of je dit bij 2000 t/m of bij 5000 t/m doet. Wat nou 227 kilo? Die duw is er altijd met trefzekere soepelheid. De injectie verslikt zich daarbij nooit. Ook weinig te merken van de gevreesde aan/uit-reactie die menige brandstofinjectie plaagt, al was de Breva 1100 in mijn herinnering in dit opzicht nog iets soepeler. Maar ik vermoed dat dit bij de eerste de beste afstelbeurt helemaal goed komt. Want vergeet niet dat deze fiets 350 maagdelijke, nee, ondertussen 370 kilometers op de klok heeft staan.

Moto Guzzi Griso 1100
Moto Guzzi Griso 1100

Welke positie neemt de Griso 1100 nu in in het leveringsprogramma van Moto Guzzi? De V11 Le Mans is uit het gamma verdwenen, daarvoor in de plaats kwam de 1200 Sport. De fabrikant houdt het zelf op naked fashion en daar valt wat voor te zeggen met z’n modieuze scherpe snit. Maar loop eens een paar maal om de Griso 1100 heen, denk het brede cruiser-stuur weg en plaats daarvoor in de plaats twee lage stuurhelftjes. Staat daar niet de erfgenaam van de legendarische, destijds even strak gesneden V7 Sport en de eerste Le Mans? Of zelfs de Le Mans II? Zoiets zet een mens aan het fantaseren. Hij kijkt op de evenementenkalender en ziet daar van 8 t/m 10 juni a.s. de Ducati Clubraces staan. Zou het mogelijk zijn om met deze Griso 1100 de strijd aan te gaan met dat andere Italiaanse merk van de 90° V-twin? Het is in het verleden vaak genoeg gedaan met de Le Mans en alle daarvan afgeleide racers. Met wisselend succes, want Ducati is een tegenstander van formaat en menigeen zal volhouden dat Moto Guzzi in deze strijd de klassieke rol van underdog heeft gespeeld. Stoterstangen vs. desmodromische klepbediening. Maar denk aan de legendarische tandarts Dr. John Wittner die het met zijn fors omgebouwde Guzzi-racer opnam tegen de rode duivels uit Bologna in de befaamde Battle Of The Twins. En met zoveel succes dat hij uiteindelijk in Mandello del Lario werd uitgenodigd om eens van de hoed en de rand te komen vertellen.

Sjoerd Schippers van Moto73

Het frame en het motorblok van een Guzzi hebben de potentie om ook op het circuit een flinke dosis pret te hebben. En dat is precies wat motorjournalist Sjoerd Schippers van Moto73 en Motortoer zich hebben voorgenomen. Zij gaan de rode Griso 1100 (inmiddels 375 km op de klok) ombouwen tot een racer! Niks vriendelijk krachtige duw onder kont! Niks cruisen op de boulevard en zwaaien naar andere motorrijders! Ducati’s verslaan op eigen terrein! Dat is het plan!

De stoere megafoondemper aan de linkerzijde gaat eraf en wordt vervangen door een demper van Termignoni. Het motormanagementsysteem dat zorgt voor een vlekkeloze loop van de injectie? Weg ermee! Er wordt een unit van Dynojet’s Power Commander onder het zadel gemonteerd. En last but not least zal de vering en demping onder handen genomen worden. Want waar ik bij dit testritje noteerde dat de vering lekker stug aanvoelde, daar kon Ted Haanappel alleen maar meewarig om lachen. Veel te slap voor het echte werk was zijn commentaar. Dus gaat de Griso 1100 naar specialist HK Suspension, die een nieuwe voorvork heeft klaarliggen en een achterdemper van Wilbers. Dit alles zal op korte termijn gebeuren.

Moto Guzzi Griso 1100
Moto Guzzi Griso 1100

Amsterdam, mei 2007