Sleutel omdraaien in het contactslot. Eerst wachten totdat de on-board computer is opgestart. Duurt gelukkig niet lang.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

Alle lampjes op het dashboard doen een vrolijke bingoshow. De wijzers van toerenteller, kilometerteller en benzinemeter slaan eerst helemaal uit, alvorens tot rust te komen. Dan pas kun je op de startknop drukken. Maar let op! De startknop zet niet de startmotor in beweging, nee, de startknop moet je vergelijken met een muisklik die de computer vertelt: nu ga jij de procedure in werking stellen die tot gevolg heeft dat deze Breva 1100 ie genoeg benzine en lucht toegevoegd krijgt, dat dan de startmotor precies lang genoeg ronddraait om het brandbare mengsel tot ontbranding te brengen en vervolgens het ideale stationaire toerental tot stand te brengen.

Met de joystick onderweg?

Je drukt dus kort op de startknop en daarna neemt de computer de totale startprocedure over. De startmotor draait rond, de motor slaat aan en onmiddellijk daarna houdt de startmotor op met draaien. Zelf gas bijgeven is op dat moment ook uit den boze. Wordt allemaal geregeld, meneertje, mevrouwtje. Beter ondertussen je helmvizier dichtklappen. Passend in dit verhaal is ook het ontbreken van een mengselverrijkingshevel. Ciao, Dell’Orto, ciao plastic heveltje ergens onder de tank. Jullie waren ooit als goede vrienden. Jullie droegen jarenlang bij aan het onmiskenbare karakter van een Moto Guzzi. Maar nu leven we anno 2005 en nu staat daar de Breva 1100 Iniezione Elettronica rustigjes aan stationair te draaien, zonder hik of slik, na een klik op de computermuis.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

Gelukkig maar dat je het daarna wel allemaal zelf mag doen. Gassen dus, toeren maken, bochten aansnijden, remmen. Ja, gelukkig is zo’n hypermoderne Breva 1100 nog steeds een echte Guzzi. Zo’n stampende v-twin dus, die sleurt als een lier en je moeiteloos door stad en land sjouwt. Die vooral heel erg ontspannen zit en nooit of te nimmer opgejaagd klinkt, zelfs niet als je ‘m naar 7000 t/m jaagt.

Het scenario

Blogger brengt z’n eigen fiets voor een 10.000 kilometerbeurt naar de garage en krijgt een gloednieuwe Breva 1100 ie mee met net 1500 km op de teller. Als leenmotor. Dit is dezelfde fiets die Motortoer gebruikt voor de demoritten. Kwartiertje heen, kwartiertje terug. Maar ik heb het geluk dat ik hem de hele dag mee mag nemen, omdat immers mijn eigen fiets pas tegen het eind van de middag klaar is. Nou, wat mij betreft doen die monteurs er drie dagen over!

Doe je wel voorzichtig, Hans? Natascha van Motortoer kijkt enigszins bezorgd. Het is op dit moment wel de enige in heel Nederland en we hebben er heel wat moeite voor moeten doen om hem hier te krijgen. En hij is echt van ons, dus geen importeursfiets ofzo.

Moto Guzzi vs. BMW
Moto Guzzi vs. BMW

Plannetje maken. De weersvoorspellingen waren voor woensdag 8 juni schitterend. Droog, zonnetje, niet al te warm. Ideaal Hollands motorrijweer. Vriend en collega Erick T. Barkhuis uit Monnickendam gemaild. Weet jij nog een leuke route bij jou in de buurt? Natuurlijk wist Erick dat. Hij was immers niet voor niets de bedenker en beheerder van Low Countries by Bike. We zouden de ANWB Koggenroute doen, een rondrit langs de mooiste plekjes van Noord-Holland, beginnend even voorbij Monnickendam. De route zou ons eerst langs het IJsselmeer richting Hoorn, Enkhuizen en Medemblik leiden en vervolgens zouden we van het water wegdraaien in westelijke richting en over bochtige dijkweggetjes en langs rechte polderwegen door de Beemster, in zuidelijke richting afzakken naar Purmerend. Pannenkoeken of uitsmijter in Medemblik, nabij Purmerend nog een laatste terras opzoeken en vervolgens zwaaien en ieder weer zijns weegs gaan, dat wil zeggen Erick terug naar huis en ik de Breva weer bij Motortoer inleveren. Totale reisafstand: om en nabij 200 kilometer. Leuk!

De voorgeschiedenis

De fiets die ik ‘s ochtends naar Motortoer bracht, was mijn eigen Voxan Roadster. Daar heb ik sinds maart vorig jaar krap 10.000 kilometer mee gereden. Niet heel erg veel, maar wel met veel plezier. Daarvoor heb ik twintig jaar Guzzi gereden, een V65 die ik in 1984 nieuw kocht bij Motortoer. Ook heb ik nog een V50 Polizia in de stalling staan. Daarnaast heb ik menigmaal korte ritjes gemaakt op andermans Guzzi’s, waaronder V7’s, T3’s en California’s. Dus ik weet goed wat ik van een Moto Guzzi mag verwachten. Daarom keek ik al een tijdje uit naar deze kennismaking met een Guzzi uit het computertijdperk.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

De monteurs begroeten mij met enige vrolijkheid. Ja hoor, de blogger krijgt de Breva mee voor de hele dag. Mooi beroep heb je toch. Wij hebben nog geen enkele kans gekregen om met dat ding te rijden. Je vertelt toch wel hoe leuk het was en hoe goed hij rijdt, he? Bij deze dan, jongens. De ondertussen rustig stationair draaiende motor van de bok trekken, klik in de eerste versnelling, koppeling los en straatje uitrijden. Klik? Ja, klik en geen klonk! Allemaal heel gemakkelijk en vanzelfsprekend. Koppeling zwaar? Integendeel, nog nooit zo’n licht te bedienen handgreep op een Guzzi gevoeld. Aan het eind van de straat de hoek om en direct daarna het eerste verkeerspleintje rond. Alsof ik nooit anders gedaan had. Zo gemakkelijk en zo vertrouwd. De ringweg rond Amsterdam opzoeken, de Coentunnel door en dan de eerste verbazing. De klokken op het stuur lichten in die donkere tunnel rood gloeiend op. Oh ja, de verlichting wordt automatisch ingeschakeld als je de motor start en kan niet uitgezet worden. En in het daglicht valt de tellerverlichting niet op, maar in zo’n tunnel veranderen de kleuren van de telleraanduidingen plotseling van wit naar rood. Sprookjesachtig. Ik weet het, in de wat luxere auto’s zie je dit ook, maar op een motorfiets zag ik dit nog niet eerder. Tunnel uit en de cijfers zijn weer wit op zwarte achtergrond. Afslag Volendam nemen en tankstation binnenrijden. Want ik wil natuurlijk ook weten hoeveel benzine hij zal verbruiken.

De Koggenroute

Noord-Holland - Koggenroute
Noord-Holland – Koggenroute

Even later bij Erick vandaan de provinciale weg op. Al op weg naar Erick toe is mij duidelijk geworden dat het blok, dat bijna 1100 cc meet, zeer potent is en daarbij ook nog heel soepel. Nu al, ondanks de prille kilometerstand. Geen enkele noodzaak om de hogere toerentallen op te zoeken voor een korte inhaalactie. Tussen 3000 en 6000 t/m trekt het blok als een lier waarbij opvalt dat het volkomen trillingsvrij draait. Er zitten vrij kleine ronde spiegels op, maar ze geven een perfect helder beeld bij alle toerentallen zonder de mouwen van je jas te laten zien en zonder wazig te worden.

Geluid? Je hoort het blok eerder mechanisch draaien dan het geluid uit de uitlaatdemper, dat tegenwoordig aan de strengste Europese eisen moet voldoen. Het volronde donkere geluid dat de grote 90° v-twin van een klassieke Guzzi produceert is nog wel aanwezig, maar is behoorlijk gedempt. En dat zullen velen spijtig vinden. Ondertussen hoor je nu duidelijker tijdens het rijden het draaien van het mechaniek. De versnellingsbak, de koppeling, de kleppen, al die dingen bij elkaar maken een prettig aandoend ronkend geluid, dat nooit stoort. En als we even later van de provinciale weg afslaan en richting de IJsselmeerdijk rijden, dan blijkt ook dat je de motor kunt afknijpen tot 2000 toeren en toch met gemak weer kunt oppakken, zonder dat de computergestuurde digitale injectie zich ook maar een keer verslikt. Dan begint dat blok echt te sleuren en te stampen, zonder dat ook maar de spiegels in trilling komen.

Kom daar maar eens om bij mijn Voxan! Die heeft het onder de 3000 t/m niet meer zo naar z’n zin als deze Breva. De Breva blijft maar sleuren en trekt je met groot gemak door iedere bocht heen, ondertussen de boodschap doorgevend: dit is een v-twin. En een v-twin is het best denkbare motorblok voor een motorfiets met karakter. En dat betekent dus ook dat ik met groot gemak de BMW van Erick, die er behoorlijk de sokken inzet, kan blijven volgen over de smalle dijkweg.

De Breva laat zich als vanzelf door de bochten glijden of bij korte haakse bochten omvallen en weer oprichten. Het brede, hoge stuur is hierbij van grote hulp en ook heeft de hele fiets een goede balans. Daarbij zit hij mij (1.85 meter) als gegoten. Ik voel geen enkele behoefte om iets aan stuur of zadel te veranderen. Ook heeft de vering die zo voor Guzzi kenmerkende stugge, maar niet oncomfortabele demping. Alfa Romeo-achtig. Of mag ik dat hier niet schrijven? Het gevoel dat de motor en het wegdek met elkaar verbonden zijn, een eenheid vormen. Geen enkele deinerigheid of hinderlijk gestuiter. Remmen? Wat verdween is het beroemde integrale remsysteem waarbij je met de voet voor- en achterrem bedient. Ik was daar altijd heel vertrouwd mee en kon daar heel erg goed mee remmen, maar sinds de Voxan weet ik dat het ook anders kan. Twee enorme schijven in het voorwiel en Brembo Goldlines remmen zo mogelijk nog veel beter. En deze Breva heeft ze ook. Geweldig. Ciao tegen het oude systeem, benvenuto aan de nieuwe schijven.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

Nieuwe technieken

Moto Guzzi maakt veel ophef over de nieuwe cardanaandrijving, die zij CA.R.C. noemt, kort voor Cardano Reattivo Compatto of Compact Reactive Drive Shaft. Een techniek die voorkomt dat de haakse tandwieloverbrenging heftig reageert op gas geven en gas loslaten. Dus niet meer in- en uitveren bij gaswisselingen. En werkt dit? Het werkt zo onopvallend goed dat je vergeten zou dat je op een cardanfiets rijdt. De enige gasreacties die je nog voelt zijn de traditionele kantelbewegingen van het in de lengterichting geplaatste blok. En dat zijn geen bewegingen waar een Guzzi-berijder zich ooit druk over maakt.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

En dan de computergestuurde benzineinjectie, vaak lees je over lastige bijwerkingen van deze zeer precies (en vooral ook mileuvriendelijk) afgestelde systemen. Aan/uit-reacties, niet mooi rond lopen, haperend mengseltoevoer bij constante toerentallen. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, maar op de Voxan heb ik er nooit last van. En laat ik iedereen geruststellen, ook de Breva loopt voorbeeldig. Of je nu licht gas bijgeeft, of plotseling de kraan voluit opendraait, bij lage toerentallen of bij hoge toerentallen…., altijd reageert de motor alert en razendsnel op ieder gascommando. Zij die zich de oude Dell’Orto’s herinneren, kunnen niet anders dan tevreden zijn met dit nieuwe systeem. Gaat daarmee ook iets van het oude karakter van de klassieke Guzzi’s verloren? Naar mijn idee geen moment. Ik mis alleen dat mooie uitlaatgeluid van weleer een beetje.

Het rijden

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

In Medemblik is het tijd voor koffie, pannenkoek en uitsmijter. Ervaringen uitwisselen. Erick blijft rotsvast geloven in de superieure kwaliteiten van z’n BMW 1100 RT, maar moet toegeven dat ik ‘m in ieder geval met groot gemak kon bijbenen op een dijkweg die hij als z’n broekzak kent. Ach ja, motorrijders onder mekaar. Nog wat mooie herinneringen opgehaald, nog maar weer een koffie en dan de rekening vragen. Buiten schitteren de masten van de zeiljachten in de haven van Medemblik in de zon. We konden het niet beter treffen met dit weer. Haast geen wind, ongeveer 15 graden. Voor de tijd van het jaar te koud eigenlijk, maar wat kan ons het schelen? Als de zon schijnt is er toch niets aan de hand? Verder maar weer voor het tweede deel van de tocht. We draaien nu in westelijke richting van Medemblik af naar het Koggenland, een streek van afwisselend kaarsrechte wegen en kronkelende dijkweggetjes, beroemd om de talloze stolpboerderijen die zelfs in verwaarloosde staat nog zo een miljoen opbrengen. Maar de meeste van die boerderijen staan er uitstekend onderhouden bij. Ook de dorpjes lijken zo weggenomen uit een prentenboek van Ot en Sien. Als je dagelijks in de filesleur in en om Amsterdam rijdt, zou je bijna vergeten hoe weergaloos mooi Nederland nog steeds is. En dat op maar een paar kilometer afstand van de noordelijke ringweg. Molentjes, boerderijtjes, trapgeveltjes, houten huisjes, vlaggetjes, ja, het is er allemaal. Zelfs die boer in blauwe kiel en op gele klompen die vriendelijk naar je zwaait, ziet er authentiek uit. Al zal ook hij wel ergens onder dat rieten stolpdak met een muisklik z’n koeien managen.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

Terwijl Erick, na eerst een poosje wat rustiger aan gedaan te hebben (nee, we gaan deze tractor niet inhalen; langzaam rijden is ook leuk), toch weer de kriebels krijgt en z’n BMW steeds platter legt over de dijkjes, houd ik het even voor gezien en ga experimenteren met zithoudingen, gasgeven, remmen, afknijpen, in toeren jagen, op de voetsteunen staan en vooral ook details in mij opnemen. Zie ik mij met deze motor naar Spanje rijden? Over de Franse tolwegen of binnendoor? Het antwoord luidt ja. Daar is deze motor heel erg geschikt voor. Hij staat stevig op de middenbok en de zijstandaard is een serieus te gebruiken alternatief. De Breva 1100 ie is voorbereid op de montage van koffers en windscherm. Vooral dat windscherm is belangrijk. Want toen ik aan het eind van de dag een kort stukje over de snelweg met 140 km/u ging, zat ik toch wel volop in de bulderende wind. Echt een behoorlijk verschil met mijn al even kale Voxan waarop het stuur ten eerste veel lager staat en waarop ten tweede ook een slim zwart kapje zit gemonteerd dat kennelijk zo van de windtunnelproeven is meegenomen. Maar in tegenstelling tot de Voxan is er bij de Breva al rekening gehouden met de montage van allerlei accessoires. De bevestigingspunten zijn goed zichtbaar. Ook zichtbaar is het oog onderaan de rechter vorkpoot als voorbereiding op de montage van de opnemer van het ABS, dat naar het schijnt over een paar jaar verplicht gaat worden voor nieuwe motorfietsen.

En dan…

Heeft deze fiets ook minpunten? Hele grote kunnen het niet zijn, want die ontdek je ook wel binnen een afstand van 200 kilometer. Kleinere minpunten komen na verloop van tijd boven water. Als ze al komen. Er was eigenlijk maar een ding dat ik kon missen, nl. een rood knipperend waarschuwingslampje dat je maant om op te schakelen. Ja, dag! Dat kan ik ook zelf wel bepalen, we hebben tenslotte een toerenteller aan boord. Wel is het waar dat als dat lampje gaat branden (ergens rond de 6500 t/m), heel erg veel verder doortrekken ook geen zin meer heeft omdat de motor dan voelbaar z’n vermogen afbouwt. En dat mag van mij wel iets later gebeuren. Want zo’n v-twin kan ook bij hoge toerentallen een genot zijn om mee te gassen. Hoe het ook zij, veel harder dan 140 km/u heb ik niet gereden, dus over mogelijke topsnelheden kan ik niets melden. Waarschijnlijk zal hij de 200 km/u in de zesde versnelling wel halen.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

Dit alles bespraken Erick en ik bij de tweede stop op een terras nabij Purmerend, vlak voordat we ieder onze eigen weg weer zouden gaan. Ga je die motor nu kopen, Hans? Tja, ik heb nu net die Voxan en die bevalt me als sportieve motor ook heel goed. Maar als je me nu vraagt: welke is beter geschikt voor een langdurige relatie? Voor de reizen naar Spanje en andere verre streken? Ja, dan zou ik zeer zeker voor de Breva kiezen. Oude liefde roest niet en deze motor is nog steeds een hele echte Moto Guzzi van de goede soort. En daar hielden we het op. Via de telefoon meldde Feiko dat m’n eigen fiets klaarstond, dus hier met die Breva! Genoeg gespeeld! Inleveren dat ding! Bij aankomst stond de dagteller precies 200 kilometer verder en konden we vaststellen dat hij 1 op 16 had gelopen. Netjes. Dat zal bij lange reizen ongetwijfeld nog een stuk gunstiger uitpakken.

Moto Guzzi Breva 1100 ie
Moto Guzzi Breva 1100 ie

Amsterdam, juni 2005