Na een enerverende dag in het hooggebergte hadden we honger gekregen en we vatten het plan op om te gaan eten nabij Potes in een restaurant dat ook een distilleerderij van orujo zou huisvesten. Dit was ons gebleken op een website met informatie over Liébana, zoals de streek rond Potes heet.

Los Tres Camachos - orujo
Los Tres Camachos – orujo

Orujo is druivenmoer. Het werd overal in de streek aangeboden, niet alleen in de toeristenwinkeltjes, maar ook in de reguliere supermarkten. Al in Comillas werd ons op het hart gedrukt deze drank te proeven. Op de website van Liébana stond te lezen:

En la ruta hacia San Glorio, en el Valle de Vega de Liébana y a escasos dos kilómetros de Potes, encontramos el Mesón “Los Tres Camachos”, inaugurado recientemente y que posee parrilla y horno, donde las afamadas carnes de la zona, toman el calificativo de exquisitas. En su comedor podrá degustar unas costillas a la brasa o un lechazo asado y lo regaremos con el vino de la casa y el orujo que allí mismo se elabora.

Bovenstaand gaf hoop en het restaurant was gemakkelijk gevonden, het lag aan de weg tussen onze loslopende koeien in La Vega en het stadje Potes en het voorerf kon bereikt worden door met de auto een steil pad van de weg af te rijden. Onze aankomst baarde opzien bij een viertal personen dat buiten op het erf een glaasje zat te drinken. Wij stapten uit de auto en zij stonden alle vier van hun tafel op om ons te begroeten. ¿Se puede comer aquí? vroeg ik, terwijl ik een blik naar binnen wierp op de ruime eetzaal, waar helemaal niemand zat en waar de stoelen veelbetekenend op kop op de tafeltjes geplaatst waren. We waren toch niet te laat of te vroeg, rond half tien in de avond, uur waarop in Spanje de restaurants gewoonlijk volstromen.

Los hermanos Camacho
Los hermanos Camacho

No señores, nuestros restaurantes están en Potes. Pero, por cierto, entren a tomar un aperitivo., zei één van hen, een oudere heer, rond van postuur, met dooraderde wangen of hij wel een glaasje lustte. Dit aanbod konden we natuurlijk niet weigeren en even later stonden we binnen aan de bar, terwijl we een uitleg kregen over de drie soorten orujo die er gedistilleerd werden: orujo natural, licor de té del puerto en licor de miel. De ronde heer bleek niemand minder dan Mariano Camacho zelf te zijn, terwijl zijn al even ronde broer buiten met twee vrienden aan het tafeltje zat.

Na een aantal glaasjes begon onze honger te knagen en we maakten aanstalten om maar eens op te stappen en een restaurant in Potes op te zoeken. Ondertussen hadden we al drie flessen met de drie verschillende types orujo gekocht waarbij we een fles zelfgemaakte wijn kado kregen. Maar zo gemakkelijk kwamen we niet weg bij de gebroeders Camacho! Eerst nog een laatste glaasje op de vriendschap, op Spanje, op Nederland, op het mooie weer en op… nou ja. We vroegen of we de volgende ochtend terug mochten keren en wellicht de distilleerderij konden bezichtigen, waarvan ik vermoedde dat die elders, misschien ook in Potes zou staan. Maar waarom morgen, als het ook nu meteen kon? De distilleerderij bevond zich namelijk direct hieronder, in de kelder van het restaurant. Ik voelde al aankomen dat er van eten niets meer komen zou deze avond en we stemden toe om dan maar nu meteen de distilleerderij te bekijken.

Los Tres Camachos
Los Tres Camachos

Wie verwachtte in een goed geoutilleerde moderne fabriek terecht te komen, kwam bedrogen uit. We liepen om het oude restaurant heen en werden door een houten deur genodigd die toegang verleende tot een zeer vochtige muffe kelderruimte, die -toen eenmaal het licht ontstoken was, groter bleek dan verwacht.

Los Tres Camachos - trap af naar de distilleerderij
Los Tres Camachos – trap af naar de distilleerderij

Op tafels stonden lege flessen, een etikettenmachine, een bottelapparaat en nog wat onbestemde dingen. We werden een tweede deur door geleid en daar was de distilleerderij gevestigd. Roestvrijstalen vaten, houten tonnen, distilleerketels. Alles bij elkaar in een naargeestig donker gewelf waar het bijzonder muf rook, de atmosfeer zwaar van de schimmels en gisten was en het vocht van de grofstenen muren droop. Ondertussen kregen we een enthousiaste rondleiding van Mariano die ons uitlegde dat hij samen met z’n broer niet alleen de veelgeprezen orujo maakte, maar ook wijn bereidde uit druiven die hij aangevoerd kreeg uit Andalusië. De nieuwe oogst kon zelfs ieder moment binnenkomen. We werden uitgenodigd hem te volgen, een gladde stenen trap af, waar we in een nog dieper gelegen kelder kwamen. Hier werd de wijn bereid.

Los Tres Camachos - distilleerderij
Los Tres Camachos – distilleerderij

Na de rondleiding werden we uiteraard nogmaals in de bar genood om een dronk uit te brengen op de vriendschap, op Spanje, op Nederland, op het mooie weer en op… Tegen middernacht stapten we met onze flessen Aguardiente de Orujo, de fles wijn -zelfgemaakt van Andalusische druiven en nog een extra flesje “voor onderweg” in onze auto, uitgezwaaid door de gebroeders Camacho en hun vrienden op het erf.

Los Tres Camachos - wijnvaten
Los Tres Camachos – wijnvaten

Tien minuten later stapten we in ons bed bij de bejaarde kamerverhuurster, terwijl de rijkelijk ingeademde schimmels en gisten ervoor zorgden dat onze honger inmiddels vergaan was. De gedachten aan eten alleen al.