lo digo y lo voy a hacer
un teléfono chiquito
pa saber de tu querer

– Joaquín ‘El Zambo’

Teléfono móvil

Een sainete is een komisch toneelstukje. Rolverdeling:

  • Gómez González als Gómez González
  • Soledad Becerril als de burgemeester van Sevilla
  • Rita Barberá als de burgemeester van Valencia
  • José María Aznar als de minister-president van Spanje

Plaats van handeling is een vliegtuigcabine in een door een hittegolf geplaagd land. Verder is het van belang dat alle spelers, figuranten, alsook het publiek zich voorzien van draagbare gsm-telefoons, omdat het anders niet zeker is dat dit toneelstukje goed afloopt!

De meest wonderlijke, idiote en onwaarschijnlijke verhalen worden verzonnen en op speelfilmformaat vastgelegd door de Spaanse regisseur Pedro Almodóvar. Karakteristiek voor zijn melodrama’s als Mujeres al borde de un ataque de nervios, Kika, Tacones lejanos, Atame en recent Carne trémula zijn de wilde en ongeloofwaardige gebeurtenissen die op een of andere manier aan het eind van de film aan elkaar geknoopt worden en min of meer goed aflopen. Opvallend daarbij is dat de vrouwen, hoewel vaak een zenuwinzinking nabij, als sterke karakters uit de bus komen, terwijl de mannen niet meer dan een soort gilipollas (lulhannessen) zijn, die wel echte machistas zijn, maar toch jammerlijk aan het kortste eind trekken. Ook speelt bij Almodóvar het moderne leven in de vorm van de nieuwste technische snufjes een grote rol. Toch is Almodóvar niet de enige vertolker van dit genre gebeurtenissen, getuige het volgende voorval:

Op zekere dag stapt ene Gómez González in Sevilla in het vliegtuig naar Barcelona met het vaste voornemen om als een soort agent 007 het terrorisme in het Midden-Oosten voor eens en voor altijd uit te schakelen. Hij dwingt daartoe het vliegtuig naar Tel Aviv koers te zetten onder dreiging van het meest verschrikkelijke wapen dat ie thuis vinden kon: de afstandsbediening van z’n TV. Hij maakt de piloot wijs dat hij daarmee op afstand een bom tot ontploffing kan brengen, die hij in het vliegtuigruim verstopt heeft.

De piloot ziet op z’n benzinemeter dat hij Tel Aviv nooit halen zal en zet zijn toestel neer in Valencia, waar direct een overmacht van een geheime afdeling van de Guardia Civil het toestel omsingelt. Nu wil het toeval dat zich aan boord een zeer dappere en doortastende vrouw bevindt, die niemand minder dan Soledad Becerril is, de burgemeester van Sevilla. Tot haar verbazing ziet zij dat haar medepassagiers inmiddels druk naar huis zitten te bellen met behulp van hun draagbare telefoons, die in Spanje teléfonos móviles worden genoemd, kennelijk om te vertellen dat het wel wat later worden kan.

Doet zij nu het zelfde? Nee, zij besluit om het koningshuis plus de voltallige Spaanse regering op de hoogte te brengen van het voorval. De minister van binnenlandse zaken Jaime Mayor Oreja, zijne majesteit Juan Carlos, koningin Sofía en natuurlijk de man met het Charlie Chaplin-gezicht, minister-president José María Aznar. Al deze mensen worden via haar slimme telefoontoestelletje op de hoogte gebracht van de dramatische gebeurtenissen in het vliegtoestel.

José María Aznar laat de burgemeester onmiddellijk weten dat hij aan de zijde van de passagiers staat, wat natuurlijk een hele geruststelling is. Voor de eerste minister een routineklus, want had hij zich niet daags tevoren in dezelfde bewoordingen uitgelaten tegen het nationale voetbalteam voordat het in Frankrijk tegen Nigeria moest spelen? Soledad Becerril belt ondertussen naar haar collega in Valencia, burgemeester Rita Barberá. Wie zei daar ook weer dat Spanje een maatschappij is, waar de macho-man het voor het zeggen heeft? Samen overleggen de dames over de te volgen strategie.

¡Aquí habla su psiquiatra!

Niet lang daarna rinkelt in de cockpit de teléfono móvil van de piloot. Het is de psychiater van Gómez González. Of ie even met z’n patiënt mag spreken. Waarom was ie niet komen opdagen op z’n therapieuurtje van vanmorgen? Na enig heen en weer gepraat laat Gómez González zich door z’n psychiater overtuigen dat hij een doldwaas avontuur is begonnen en zich beter kan overgeven aan de politie. Even later kunnen alle passagiers het toestel ongedeerd verlaten om opnieuw naar huis te bellen en het mooie nieuws te vertellen.

Iedere overeenkomst tussen bovenstaande sainete en ware gebeurtenissen berusten niet op toeval.

Roses, juli 1998