La aventura argentina

La aventura argentina
La aventura argentina

Wie herinnert zich nog de oorlog om de Falkland-eilanden, nu (anno 1998) al weer 16 jaar geleden, tussen Groot-Brittannië en Argentinië? De hegemonie over ogenschijnlijk totaal onbetekenende eilanden in de koude Antarctische wateren, bewoond door Schotse schapenboeren en pingüins, wordt al ruim honderd jaar betwist door Argentinië.

Vraag iedere rechtgeaarde Argentijn of de Islas Malvinas toebehoren aan Argentinië en hij zal met een overtuigd en vaderlandslievend ja antwoorden. Hij heeft immers nooit anders gehoord op school bij geschiedenisles en vervolgens nooit anders gelezen in z’n kranten en tijdschriften en nooit anders gezien op de televisie. En als je de oudstrijders mag geloven, hebben de Argentijnen goede argumenten in handen om de Malvinas Argentijns te mogen noemen.

Men zegt wel eens dat de geschiedenis geschreven wordt door de overwinnaars en over de Falklands-oorlog zal ongetwijfeld heel wat gepubliceerd zijn door de Britten. Hier in het verre Europa krijgen we natuurlijk ook weinig kans om ons op de hoogte stellen van de Argentijnse visie en als we die mogelijkheid hebben, moeten we ons eerst nog het Spaans eigen maken. De meesten zullen al voor die tijd de schouders hebben opgehaald. Want werd die oorlog niet beschouwd als een malle operettevoorstelling, waarin een democratisch Groot-Brittannië onverhoeds werd aangevallen door een achterlijke derdewerelddictatuur? Een land dat alleen bekend stond om z’n tango’s, pampa’s, corned beef en de Dwaze Moeders van de Plaza de Mayo.

Waarschijnlijk schuilt er een kern van waarheid in de mening dat de Verenigde Staten de oorlog in Vietnam hebben verloren, omdat dat land aan de schrijvende en fotograferende pers toestond om te gaan en staan waar het haar goeddunkte en aldus verslag te doen van de verschrikkingen van die oorlog. De steeds groeiende weerzin van het Amerikaanse volk tegen de Vietnam-oorlog was zeker mede te danken aan deze onbarmhartige journalistieke verslaggeving. De oorlogsstrategen begrepen dan ook al snel dat ook democratische landen in oorlogssituaties zich geen alles registrerende pers kunnen veroorloven. We konden de gevolgen hiervan heel duidelijk waarnemen bij de Golfoorlog. CNN of geen CNN, de verslaggeving uit het Golfgebied bestond uit louter propaganda, waarin de smart weapons secuur en clean hun werk deden zonder bloedvergieten.

Maar ook tijdens de Falklands-oorlog werd door het democratische Groot-Brittannië onder leiding van Margaret Thatcher een zorgvuldig geselecteerde ploeg journalisten met de schepen meegestuurd, die louter berichten over eclatante overwinningen de wereld in mochten sturen.

Pas toen de oorlog eenmaal goed en wel voorbij was, kwamen de gruwelverhalen van gewone soldaten over het voetlicht. Over de blunders die begaan werden, waardoor manschappen levend verbrandden aan boord van de Ardent, over hoe het Argentijnse oorlogsschip General Belgrano buiten het oorlogsgebied te gronde werd gericht. En nog veel meer. Het lijkt nu al weer zo lang geleden. Toch hebben we nu eindelijk de kans om het verhaal van Argentijnse zijde te vernemen dankzij het internet. Argentijnse oudstrijders hebben een zeer uitgebreide en goed in elkaar gezette website op www.malvinas.com ingericht met geschiedenis, oorlogsverslag, foto’s, en zelfs verwijzingen naar Britse websites over het onderwerp. Beslist een bezoek waard.

Naschrift dd 22-09-2019:  de website www.malvinas.com is helaas verdwenen.

Amsterdam, februari 1998